Met hulp van de lokale bevolking wist hij tot nu toe 3500 nieuwe huizen neer te zetten bij de stad Leogane. Dat moeten er uiteindelijk 8000 in heel Haïti worden. Mollen vertrok naar Haïti voor Cordaid Mensen in Nood, een hulporganisatie voor noodhulp en wederopbouw. De architect (36) was al eens drie maanden in het Indonesische Atjeh geweest na de Tsunami. Hij was dus wel wat gewend, maar toch schrok de ervaren Mollen van het uitzicht in het dorp Leogane waar hij was gestationeerd. 230 duizend mensen stierven door de aardbeving en 1,5 miljoen Haïtianen waren opslag dakloos. Het epicentrum bevond zich juist in Leogane.

“Het was echt bizar”, vertelt Mollen. “Het land liep al achterop in de ontwikkeling en toen kregen ze ook nog die aardbeving er overheen. In Leogane stond nog maar één op de tien gebouwen overeind. Veel mensen woonden op straat of onder een golfplaten dak. Tsja, daar sta je dan. We hadden twee tentjes mee en een paar bergschoenen. We moesten honderd huizen per week gaan bouwen. Waar moet je dan beginnen?”

175 timmermannen

Relatief snel had Mollen steun van partnerorganisaties in Haïti. De eerste bouwpakketjes werden in Port-au Prince, de hoofdstad, gefabriceerd. Vol verwachting klopte het hart van Mollen en de bewoners uit Leogane toen na enige vertraging de eerste vrachtwagen de bouwpakketjes bracht. In de tussentijd had Mollen en het hele team voor 175 Haïtiaanse timmermannen gezorgd. De Nederlander ontwierp de basis van de nieuwe huizen. Het team stak veel tijd in de aardbevingsbestendigheid van de muren en de vloeren.

De benadering van de lokale bevolking werd de grootste uitdaging van het bouwproject en bepaalde het succes van de operatie. “Het was essentieel dat de mensen de hulp kregen die ze nodig hadden”, aldus Mollen. “Daarom stonden we in een continue dialoog met de bevolking. Als we voor een bepaald gezin een huis gingen bouwen kwamen andere mensen naar ons toe om te vragen we ook niet voor hen een huis bouwden. Je moet de bevolking op een gepaste manier aanspreken om ergens te komen.

Uiteindelijk hebben we de problematiek en het bouwen van de huizen deels bij de bevolking zelf neergelegd. Daarvoor hebben we het dorp bij elkaar geroepen en mochten bewoners zich kandidaat stellen voor een comité. We zijn heel open geweest naar de Haïtianen en ik moet zeggen dat in dit soort hulpmissies transparantie naar de lokale bevolking je allergrootste wapen is om iets te bereiken.”

Trots

Een kwart van de 112 miljoen euro die na de aardbeving is gestort op giro 555 is naar Cordaid Mensen in Nood gegaan. Naast directe noodhulp en gezondheidszorg, ging negen miljoen naar huizenbouw in Leogane en werd het overige geld besteed aan de wederopbouw van hoofdstad Port au Prince. Hooguit vijftien procent mocht bestaan uit overhead (geld voor kosten eigen organisatie, red.). De rest is gebruikt voor onder andere hout, bouwmaterialen, dakplaten en het loon van de timmermannen.

Terugkijkend kan avonturier Mollen niets anders dan trots zijn op de geslaagde missie, waarmee zoveel Haïtianen zijn geholpen. Er waren meerdere moeilijke momenten. Zo kreeg hij nogal wat lichamelijke klachten in Haïti. “Persoonlijk is het best zwaar geweest. Het is daar niet altijd veilig en er is veel slechte voeding.

Ik heb malaria gehad, ben vijftien kilo afgevallen en kreeg last van een vleesetende bacterie in mijn lichaam, waarna de doktoren me vertelden dat ze niet wisten of ik mijn voet kon houden. Daarnaast was er ook veel maatschappelijke onrust in Haïti. Het land lijdt genadeloos aan een brain drain, dat wil zeggen dat alle lokale mensen die iets kunnen zo snel mogelijk het land verlaten. Ook de overheid steunde ons niet. Wij moesten soms erg lang wachten op bouwmaterialen die door de douane moesten komen.”

Rust

Mollen gaat even genieten van zijn welverdiende rust en is benieuwd waar het volgende avontuur hem brengt. “Het is moeilijk voor me om het nu helemaal los te laten. In twintig maanden zijn er bijna 3500 huizen gebouwd in Leogane. Met Port au Prince erbij worden er uiteindelijk bijna 8000 huizen gebouwd. Dan denk ik dat we die negen miljoen euro in Leogane toch goed hebben besteed. Een huis kostte iets meer dan 2500 euro.”