Voor hem komen passie en filantropie samen in zijn zo geliefde watersport. De donaties die Paul Willems al jaren doet aan de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij zijn niet alleen zeer toepasselijk omdat hij in zijn vrije tijd een fanatiek zeiler is. Ook ontstonden ze ooit uit een bijzondere samenloop van omstandigheden. Om precies te zijn: op het moment dat een oud- tante van zijn vader – ver in de negentig en zonder kinderen of ander nageslacht – overleed. “Na haar overlijden werd mijn vader aangesteld als executeur. We hoorden dat de oude dame als klein meisje de maatschappij had zien uitvaren. Dat beeld was kennelijk blijven hangen, want haar hele nalatenschap ging naar de reddingsmaatschappij”, vertelt Willems. Het geld werd in eerste instantie belegd, maar resulteerde vervolgens in de aanschaf van een grote reddingsboot. Als klein jongetje was Paul Willems bij de doop van het schip en mocht hij een rondje mee varen. “Natuurlijk was dat fantastisch. En het aardige is dat die boot jaren dienst heeft gedaan. Daarmee wordt het heel tastbaar wat een goed doel met je geld kan doen.”

Fonds op naam

Filantropie werd Willems met de paplepel ingegoten. “Al sinds ik op mijn tiende een goed doel mocht kiezen leerden mijn ouders mij een bewuste en goede keuze te maken in plaats van te vallen voor het eerste het beste leuke plaatje en praatje. Ik moest er goed over nadenken wie mijn steun verdiende. Van een snelle emotionele beslissing was dus geen sprake.”

“Je kunt best eens onbaatzuchtig zijn.”

Watersport was minder aan de orde in het gezin Willems, maar toch werd vader wel steeds enthousiaster over het goede doel waar het geld van oudtante heen was gegaan. “Hij had nog veel contact met de mensen bij de reddingsmaatschappij en vond dat prettig, net zoals hij van mening was dat het geld goed was besteed. Redenen voor hem om nog tijdens zijn leven een fonds op naam op te zetten. Mijn moeder vond aandacht voor educatie heel belangrijk. Zodoende is er een opleidingsfonds opgezet waarvan de revenuen naar de opleiding van vrijwillige reddingsboot- bemanningen gaan.”

Betrokkenheid

Het fonds bestaat nog steeds, al zijn Willems’ ouders inmiddels overleden. “Ik doneer nog jaarlijks aan de reddingsmaatschappij. In tegenstelling tot mijn ouders doen mijn zus en ik graag aan watersport en zeilen wij. Zo krijgt het doneren extra betekenis, naast de persoonlijke betrokkenheid die we van vroeger hebben meegekregen. Het is heel belangrijk om te geven aan goede doelen. Als je bestaansniveau hoog is, zoals bij de meeste mensen in Nederland, kan het geen kwaad om ook eens onbaatzuchtig te zijn en aan een ander te denken.”

De zeiler steunt daarom ook andere goede doelen. Of die de moeite waard zijn, is de eerste vraag die hij stelt. “Al heb ik mij op straat wel eens laten overhalen tot een donatie voor een goed doel waar ik minder mee heb. Ook niet erg. Maar bij structurele en substantiëlere bijdragen vind ik het wel van belang om vooraf goed te weten hoe de organisatie in elkaar zit. Sla er eens een jaarverslag op na. Kijk of je geld goed zal worden besteed, al is dat niet altijd even makkelijk. Sommige goede doelen steun ik omdat ik er gewoon een goed gevoel bij heb. Ook een tip: probeer een persoonlijk gesprek aan te gaan met de mensen achter een goed doel. Verder blijft geven een heel persoonlijke keuze. Verzeker je ervan dat die goed is afgewogen.”